Λογοτεχνικά Κείμενα
4ου Διαγωνισμού 2026
Δημοσιεύουμε με την σειρά κατάταξής τους τα Κείμενα που διακρίθηκαν
κατά τον 4ο Μαθητικό Διαγωνισμό Έκφρασης Νέας Καλλικράτειας.
1ο Βραβείο Χατζησυμεωνίδου Αθανασία - 2ο Δημ. Σχολείο, τμήμα ΣΤ1.
2ο Βραβείο: Αμανατιάδης Δημήτρης - 2ο Δημ. Σχολείο, τμήμα Στ2.
3ο Βραβείο: Μπίνη Ευαγγελία Φλωρεντία - 1ο Δημ. Σχολείο, τμήμα Ε2.
.
1ο Βραβείο Λογοτεχνίας:
Χατζησυμεωνίδου Αθανασία
2ο Δημοτικό Σχολείο, τμήμα ΣΤ΄1.
«Ρίζες που Ανθίζουν, Φτερά που Θυμούνται»
Το σπίτι της γιαγιάς μύριζε πάντα βασιλικό και καμένο ξύλο. Εκεί, ανάμεσα σε παλιά έπιπλα και φωτογραφίες κιτρινισμένες από τον χρόνο, έμαθα τι σημαίνει να ανήκεις. Κάθε αντικείμενο είχε μια ιστορία, κάθε ιστορία, μια ρίζα που έφτανε βαθιά στο χώμα της οικογένειάς μου.
Η γιαγιά έλεγε πως οι άνθρωποι μοιάζουν με τα δέντρα. «Χωρίς ρίζες, παιδί μου, πέφτεις με τον πρώτο αέρα. Αλλά χωρίς φτερά, δεν θα δεις ποτέ τον ουρανό». Τότε δεν καταλάβαινα. Ήθελα μόνο να φύγω, να γνωρίσω τον κόσμο πέρα από το μικρό χωριό, πέρα από τους λόφους που αγκάλιαζαν το σπίτι μας.
Μεγάλωσα ακούγοντας ιστορίες για ανθρώπους που άντεξαν. Για προγόνους που ξεριζώθηκαν, που έχασαν τα πάντα και ξαναχτίστηκαν από την αρχή. Για γυναίκες που κράτησαν οικογένειες όρθιες με τα χέρια τους και άντρες που γύριζαν κάθε βράδυ κουρασμένοι αλλά περήφανοι. Αυτές οι ιστορίες έγιναν οι ρίζες μου, ακόμη κι αν δεν το καταλάβαινα τότε.
Όταν έφυγα για την πόλη, ένιωσα ελεύθερη. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι φως, φωνές και επιλογές. Εκεί, κανείς δεν ήξερε ποια ήμουν. Μπορούσα να γίνω ό,τι ήθελα. Τα φτερά μου άνοιξαν για πρώτη φορά.
Όμως, τα βράδια, όταν η πόλη ησύχαζε, κάτι μέσα μου ψιθύριζε. Δεν ήταν νοσταλγία μόνο, ήταν μια υπενθύμιση. Σαν ρίζες που τραβούσαν απαλά, όχι για να με κρατήσουν πίσω, αλλά για να με στηρίξουν.
Μια μέρα γύρισα στο χωριό. Το σπίτι ήταν το ίδιο, μόνο πιο ήσυχο. Η γιαγιά καθόταν στην αυλή, με τα χέρια της διπλωμένα στην ποδιά. Με κοίταξε και χαμογέλασε σαν να ήξερε.
«Πέταξες;» με ρώτησε.
«Ναι», της είπα. «Αλλά γύρισα».
Έγνεψε. «Τα φτερά δεν είναι για να φεύγεις για πάντα. Είναι για να μαθαίνεις πού θέλεις να ανήκεις».
Κάθισα δίπλα της και για πρώτη φορά ένιωσα πως δεν χρειαζόταν να διαλέξω. Δεν ήμουν ούτε μόνο οι ρίζες μου ούτε μόνο τα φτερά μου. Ήμουν και τα δύο.
Η οικογένεια δεν ήταν βάρος, ούτε περιορισμός. Ήταν το έδαφος που με στήριζε για να πετάξω πιο ψηλά. Και όσο πιο μακριά πήγαινα, τόσο πιο καθαρά έβλεπα από πού ξεκίνησα.
.
2ο Βραβείο Λογοτεχνίας:
Αμανατιάδης Δημήτρης
2ο Δημοτικό Σχολείο, τμήμα ΣΤ΄2.
«Οι Ρίζες και τα Φτερά μου»
Μια μέρα που ήμουν στο χωράφι με τον παππού μου, ο παππούς μου έδειξε μια μεγάλη ελιά. «Δες», μου είπε, «αυτό το δέντρο είναι 80 χρονών και το είχε φυτέψει ο δικός μου πατέρας. Είναι μεγάλο και ψηλό, γιατί έχει δυνατές ρίζες βαθιά μέσα στο χώμα. Δεν τις βλέπεις, αλλά είναι εκεί». Τότε κατάλαβα ότι η οικογένειά μου είναι οι ρίζες μου.
Μετά ο παππούς μου έδωσε το λάστιχο και μου είπε: «Πάρε και πότισε την ελιά, για να δυναμώσει κι άλλο και να βγάλει καρπούς. Είναι σαν να βγάζει φτερά». Εγώ γέλασα και σκέφτηκα ότι ο παππούς ήθελε να ποτίσω την ελιά με red bull για να βγάλει φτερά. Μετά όμως κατάλαβα τι εννοούσε. Εννοούσε ότι τα κλαδιά είναι τα φτερά.
Λένε ότι η οικογένεια μας δίνει δύο πράγματα: Ρίζες και Φτερά. Οι ρίζες κρατάνε το δέντρο γερά στο χώμα για να μην πέσει. Στην δική μου οικογένεια, οι ρίζες είναι αυτές που σου λένε: «Μη βγεις έξω λουσμένος, γιατί θα κρυώσεις» ή «Μην αφήνεις το φαγητό σου, άλλα παιδάκια δεν έχουν να φάνε».
Μαζί με τις ρίζες, έρχεται και το ζιζάνιο της οικογένειας. Η αδερφή μου, γιατί φυτρώνει εκεί που δεν τη σπέρνουν. Έρχεται για λίγο στο δωμάτιό μου για να παίξουμε και τελικά ριζώνει και δεν λέει να φύγει. Ενώ όταν πηγαίνω εγώ στο δικό της δωμάτιο, με διώχνει με τις κλωτσιές για να μην το ανακατέψω. Για να μην μιλήσω για τις θείες μου. Είναι σαν τα αναρριχώμενα φυτά, που τυλίγονται γύρω σου. Κάθε φορά που με βλέπουν, με αγκαλιάζουν τόσο σφιχτά, που νομίζω ότι θα με σκάσουν.
Αλλά η πιο μεγάλη ρίζα είναι η γιαγιά. Η γιαγιά δεν είναι απλή ρίζα, είναι ολόκληρο το δέντρο! Δεν με ρωτάει απλώς αν είμαι καλά. Όχι. Το μόνο που ρωτάει συνεχώς είναι: «Πεινάς;» της απαντάω «όχι». Και συνεχίζει και μου λέει «Δεν πειράζει, ξαναφάε, αδύνατος είσαι».
Μετά τις ρίζες, έρχονται τα φτερά. Η μαμά μου λέει ότι πρέπει να κυνηγάμε τα όνειρά μας και ότι μου δίνει φτερά για να πετάξω. Αλλά κάθε φορά που πάω να «πετάξω» μέχρι την πλατεία μόνος μου, με παίρνει τηλέφωνο δέκα φορές και με ρωτάει: «Έφτασες; Γιατί δεν σηκώνεις το τηλέφωνο;». Και ακόμα δεν έχω φύγει καν από το σπίτι. Αλλά με τόσο πολύ που με ταΐζει η γιαγιά μου, δεν θα μπορώ να πετάξω, γιατί θα χρειάζομαι γερανό για να με σηκώσει.
Αυτές οι ρίζες και τα φτερά με κάνουν να νιώθω δυνατός. Η οικογένειά μου είναι εκεί όποτε τους χρειαστώ. Είναι η μαμά που με αγκαλιάζει όταν φοβάμαι ή δεν νιώθω καλά. Είναι ο μπαμπάς που με κρατάει από το χέρι για να περάσω τον δρόμο όταν έχει κίνηση. Είναι η γιαγιά και ο παππούς που μου λένε ιστορίες από τότε που ήταν και οι ίδιοι παιδιά.
Με κρατάνε σφιχτά στη γη για να είμαι ασφαλής, αλλά ταυτόχρονα με σπρώχνουν ψηλά για να φτάσω στα αστέρια. Με την οικογένειά μου, ξέρω ότι αν πέσω, οι ρίζες μου θα με κρατήσουν. Όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω σαν την ελιά του παππού. Να έχω τα πόδια μου γερά στο χώμα, αλλά τα κλαδιά μου να ακουμπάνε τα σύννεφα!
.
3ο Βραβείο Λογοτεχνίας:
Μπίνη Ευαγγελία Φλωρεντία
1ο Δημοτικό Σχολείο, τμήμα Ε΄2.
«H Οικογένειά μου: Ρίζες γερές, φτερά ανοιχτά»
Ένα βροχερό απόγευμα Σαββάτου, καθώς βρήκα την ευκαιρία για να συμμαζέψω το δωμάτιό μου, ανακάλυψα μέσα στην ντουλάπα μια ξύλινη τετράγωνη θήκη που δεν την είχα ξαναδεί. Έγραφε απ'έξω το επίθετο της οικογένειάς μου κι αφού είμαι μέλος της σκέφτηκα πως μπορώ να το ανοίξω. Έτσι κι έκανα.
Από μέσα της έβγαλα πολλές οικογενειακές φωτογραφίες από Κυριακάτικα τραπέζια, γενέθλια και γιορτές. Τα άτομα γνωστά και πολύ αγαπημένα. Οι γονείς μου, η αδερφή μου, τα ξαδέρφια μου, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μου.
Είδα τη μητέρα μου μικρή, με κόκκινο πρόσωπο και αγωνία στο βλέμμα της, να λέει ένα ποίημα στο σχολείο της. Γέλασα, γιατί συνειδητοποίησα πως υπήρξε κι εκείνη παιδί, έζησε τις ίδιες αγωνίες που νιώθω κι εγώ τώρα, πήρε πολύ αγάπη από τη δική της οικογένεια, όπως συνέχεια μας λέει και κατάφερε να χτίσει τα δικά της όνειρα.
Έπειτα στάθηκα στη φωτογραφία του πατέρα μου, που είναι αγόρι γυμνασίου σε μια πισίνα κρατώντας την μπάλα και στοχεύοντας το τέρμα. Τα μάτια του έδειχναν τη δύναμη της θέλησης να κερδίσει, τα χέρια του ήταν η απόδειξη της προσπάθειας του. Η συμβουλή του που έρχεται κάθε φορά στο μυαλό μου, φαινόταν ξεκάθαρα στη φωτογραφία του: Όλα με κόπο, αγάπη και πίστη κατακτώνται.
Κάθισα και παρατηρούσα προσεχτικά τις φωτογραφίες μία-μία. Πόση χαρά φωτιζόταν στα πρόσωπά μας, πόσες αστείες ιστορίες έχουν αναφερθεί σε αυτές τις στιγμές, μα και πόσα διδάγματα έχουν ακουστεί.
Πάντα οι συζητήσεις οδηγούνται στα φτωχικά παιδικά χρόνια των παππούδων μας, που πάλευαν καθημερινά με τις δύσκολες συνθήκες που υπήρχαν τότε. Το πρωί πήγαιναν στη δουλειά και κατόπιν στο σχολείο. Έπρεπε να βοηθήσουν κι εκείνοι τους γονείς τους για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Μου κάνει εντύπωση πως μιλούν για τα όσα έζησαν με νοσταλγία και υπερηφάνεια, πως αναφέρουν τις ανέμελες στιγμές τους και στέκονται μόνο στα όσα όμορφα τους προσφέρθηκαν.
Σκέφτηκα πως αυτές είναι οι ρίζες μου, η κρυφή δύναμή μου και η ασφάλεια μου για να μπορώ να κάνω όνειρα. Χάρη σε αυτά τα άτομα νιώθω σίγουρη και ευτυχισμένη. Έτοιμη για να μπορώ να βοηθήσω, όπου χρειαστεί. Τυχερή που είμαι μέλος μιας τέτοιας οικογένειας. Πάντα διαθέσιμοι να με ακούσουν, να με καταλάβουν και να συζητήσουν μαζί μου. Να με συμβουλέψουν ακόμη και να διαφωνήσουν μ' εμένα για να επικρατήσει το σωστό, όπως λένε πάντα!
Οι δυσκολίες μας και οι προσπάθειες για να ξεπεραστούν είναι τα παραδείγματα που μου μαθαίνουν να μην σταματώ, να μην απογοητεύομαι- Να κεντώ κάθε στιγμή τα δικά μου φτερά, φτιαγμένα με θάρρος και αυτοπεποίθηση.
Κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι. Φαντάζομαι πως ανοίγω αυτά τα φτερά και πετώ. Εξελίσσομαι, γράφω τις δικές μου σελίδες στη ζωή έχοντας πάντα στην ψυχή τις οικογενειακές αξίες, τις συμβουλές και την αγάπη που παίρνω καθημερινά.
Τελικά χάρη σε αυτό το κορμό της οικογένειας μπορούν τα φτερά των παιδιών να πραγματοποιούν το σωστό πέταγμά τους προς το καλό. Να νιώθουν αυτόνομα, ανεξάρτητα και να συνεχίζουν τις παραδόσεις που παρέλαβαν από τους δικούς τους ανθρώπους!